Betaserc

Choroba Meniere'a, charakteryzująca się następującymi objawami: zawrotami głowy (z nudnościami, wymiotami); postępującą utratą słuchu; szumami usznymi.

Mechanizm działania betahistyny nie jest znany. Badania farmakologiczne na zwierzętach wykazały poprawę przepływu krwi w pęczku naczyniowym ucha wewnętrznego, prawdopodobnie wskutek rozszerzenia naczyń przedwłośniczkowych w mikrokrążeniu ucha wewnętrznego. W badaniach farmakologicznych stwierdzono, że w o.u.n. oraz w układzie autonomicznym betahistyna ma słabe działanie agonistyczne na receptor H₁ oraz silne działanie antagonistyczne na receptor H₃. Stwierdzono również, że betahistyna ma również zależne od dawki działanie hamujące na generowanie impulsów iglicowych przez neurony jąder przedsionkowych bocznego i przyśrodkowego. Znaczenie tej obserwacji pozostaje jednak niejasne w odniesieniu do skutecznego działania preparatu w chorobie Meniere'a. Po podaniu doustnym betahistyna wchłania się całkowicie z przewodu pokarmowego. Znany jest jeden metabolit - kwas 2-pirydylooctowy - wydalany z moczem w ciągu 24 h od podania betahistyny.

Niekiedy obserwowano łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano reakcje nadwrażliwości w postaci reakcji skórnych (wysypka, świąd, pokrzywka).

Nadwrażliwość na betahistynę lub pozostałe składniki preparatu. Guz chromochłonny nadnerczy.

Doustnie. Dorośli: 24-48 mg na dobę w 3 dawkach. Dawkę należy ustalać indywidualnie w zależności od reakcji pacjenta na lek. Poprawę można zaobserwować po kilku tygodniach leczenia, chociaż najlepsze wyniki terapeutyczne uzyskuje się czasami po kilku miesiącach leczenia.
Tabletki są podzielne.

W ciąży i okresie karmienia piersią stosować jedynie w przypadku, gdy korzyści wynikające ze stosowania przewyższają ryzyko.

Ostrożnie stosować u pacjentów z astmą oskrzelową oraz podczas leczenia pacjentów z chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie. Ze względu na brak doświadczeń klinicznych nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 14 lat.