Zaloguj się.

Przewlekle zapalenie wątroby

» Główna » Indeks Chorób » Przewlekle zapalenie wątroby
Informacje o schorzeniu
Slowa Kluczowe:
błonisatorozplemowe, guzkowe, kłębuszkowe, komórkowy, marskość, nerek, przewlekłe, rak, tętnic, wątrobo, wątroby, wirusowe, zapalenie
Stosowane leki:
Eksperci znający się na tym schorzeniu:

Etiologia:

Przewlekle wirusowe zapalenie wątroby

Definicja: wirusowe zapalenie wątroby, które po 6 miesiącach nie zostało wyleczone. W tych przypadkach stwierdza się przetrwałą replikację wirusa i niemożność jego eliminacji.

Przewlekle wzw. typu B:

Epidemiologia: jest to najczęstsza forma przewlekłego wzw.; liczba zachorowań koreluje z występowaniem nosicielstwa HBs-Ag ; M: K = 5 :1. Przebieg zakażenia wirusem HB zależy od sprawności odporności komórkowej. Sam wirus B nie uszkadza komórki. U 5—10% osób zakażonych wirusem HB nie dochodzi do jego eliminacji i osoby te stają się nosicielami antygenu HBs. Część z nich stanowią osoby zdrowe, u części zaś rozwija się przewlekłe zapalenie wątroby.

W naturalnym przebiegu choroby wyróżnia się 3 okresy nosicielstwa antygenu HBs:

I. Okres wczesny: szybkiej replikacji wirusa

W tym okresie wytwarzane są kompletne wirusy HB.

Objawy:

• Biochemiczne (zwiększona aktywność aminotransferaz) + histologiczne cechy zapalenia

• Obecność wskaźników replikacji wirusa w surowicy: najważniejszym wskaźnikiem (również dla określenia stopnia zakaźności) jest DNA wirusa HB. Drugim co do wartości wskaźnikiem jest antygen HBe.

• Duża zakaźność.

II. Okres późny: wolnej replikacji wirusa

W tym okresie powstają tylko otoczki wirusa (antygen HBs). W ciągu roku ok. 5% chorych samoistnie przechodzi z okresu szybkiej replikacji wirusa do okresu wolnej replikacji.

(Leczenie IFN-a zwiększa ten odsetek do 50). Często obserwuje się przejściowy „rzut" zapalenia wątroby kończący się normalizacją aktywności aminotransferaz i eliminacją antygenu HBe z surowicy oraz równoległym pojawieniem się przeciwciał anty-HBe. Dotychczasowi chorzy stają się wtedy bezobjawowymi nosicielami antygenu HBs.

III. Trzeci okres: zupełnego wyzdrowienia, charakteryzujący się zanikiem antygenu HBs, wytworzeniem przeciwciał anty-HBs i nieobecnością DNA wirusa w teście PCR. W naturalnym przebiegu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B występuje bardzo rzadko. Leczenie IFN-a zwiększa odsetek wyzdrowień do 10.

Kliniczne postacie przewlekłego zakażenia wirusem HB:

Bezobjawowe nosicielstwo HBs:

Charakteryzuje się następującą konstelacją serologiczną:

Obecne są w surowicy: antygen HBs, przeciwciała anty-HBc, przeciwciała anty-HBe.

Nie stwierdza się: antygenu HBe, przeciwciał anty-HBs.

• Czynność wątroby (aktywność aminotransferaz) jest prawidłowa.

• U 80% chorych obraz histologiczny wątroby jest prawidłowy. Obraz komórek wątrobowych zawierających antygen HBs w mikroskopie świetlnym przypomina mleczną szybę (zjawisko to jest spowodowane przerostem gładkiej siateczki endoplazmatycznej komórki wątrobowej intensywnie wytwarzającej antygen HBs).

• Chorzy niewykazujący obecności DNA wirusa nie są zakaźni. W razie małej wiremii (< 105) zakaźność jest niewielka. Rokowanie jest dobre.

Nosiciele wirusa HB charakteryzują się:

- Wysokim mianem wirusa.

- Prawidłową lub tylko miernie zwiększoną aktywnością aminotransferaz.

Przewlekle zapalenie wątroby typu B o małej aktywności:

- Małe miano wirusowego DNA.

- Miernie zwiększona aktywność aminotransferaz.

- Prawidłowa czynność wątroby w zakresie syntezy białek

- Niezmienny obraz histologiczny przez 1. rok. Przewlekłe zapalenie wątroby typu B o zwiększonej aktywności (= przewlekłe aktywne zapalenie wątroby):

Istnieją dwie odmiany: przewlekłe aktywne zapalenie wątroby z obecnością lub bez antygenu HBe (druga odmiana jest szczególnie częsta w krajach śródziemnomorskich).

- Duże miano wirusowego DNA.

- Znacznie zwiększona aktywność aminotransferaz.

- Upośledzenie wątrobowej syntezy białek w zaawansowanym okresie choroby

- Typowy obraz histologiczny (stan zapalny i zwłóknienie wątroby).

Pozawątrobowe objawy przewlekłego zapalenia wątroby typu B:

Guzkowe zapalenie tętnic, błoniastorozplemowe kłębuszkowe zapalenie nerek.

Powikłania:

1. Marskość wątroby: rozwija się u 10—20% chorych po 5 latach aktywnego przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B.

2. Rak wątrobowokomórkowy (HCC): względne ryzyko rozwoju tej choroby u zdrowych nosicieli wirusa HB, u których nie stwierdza się antygenu HBe, jest małe. U chorych na przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, u których stwierdza się antygen HBe, ryzyko rozwoju raka wątroby jest 60 razy większe niż u osób zdrowych. U ok. 10% chorych na marskość wątroby w ciągu 10 lat rozwija się rak wątrobowokomórkowy.

Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B + D

Podczas gdy równoczesne zakażenie wirusem B i D przebiega tak, jak zakażenie samym wirusem B (oprócz tego, że częściej spotyka się przebieg piorunujący), nadkażenie nosiciela wirusa B wirusem D w większości przypadków (90%) powoduje przewlekłe zapalenie wątroby typu B + D.

Rozpoznanie ustala się na podstawie objawów klinicznych, objawów serologicznych (obecność przeciwciał anty-HDV, RNA wirusa D i antygenu HBs) oraz obrazu histologicznego bioptatu wątroby (z wykazaniem obecności HBV i HDV w hepatocytach).

Rokowanie:

przewlekłe zapalenie wątroby typu B + D charakteryzuje się 3 razy

większą śmiertelnością niż zapalenie wywołane samym wirusem B.

Przewlekle wirusowe zapalenie wątroby typu C

70% wszystkich przewlekłych wirusowych zapaleń wątroby jest spowodowanych zakażeniem HCV.

15% zakażeń wirusem HC kończy się wyzdrowieniem (eliminacja wirusa). 85% zakażeń wirusem HC wywołuje przewlekłe zapalenie wątroby. 25% zakażeń wirusem HC ma łagodny przebieg i nie powoduje zwiększenia aktywności aminotransferaz.U 20% chorych na przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C w ciągu 2 rozwija się marskość tego narządu.

Ryzyko rozwoju pierwotnego raka wątroby u chorych na marskość tego narządu wynosi 1-7% na rok.

Pozawątrobowe objawy przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C:

Porfiria skórna późna, idiopatyczna krioglobulinemia, błoniastorozplemowe zapalenie nie kłębuszków nerkowych, zespół Sjogrena, zapalenie tarczycy i in.

Rozpoznanie ustala się na podstawie obrazu klinicznego i badań serologicznych

- Stwierdzenie przeciwciał anty-HCV.

Określenie miana HCV-RNAjest ważne dla oceny skuteczności leczenia.

- Biopsja wątroby.

- Określenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej i GGT (zwięl ne u 50%) chorych).

- Biopsja wątroby z określeniem aktywności zapalenia (grading) i zaawansowania włóknienia (staging).

Dyskutuj na forum publicznym

Dyskusje z tego forum są także wyświetlane na forum choroby wewnętrzne, gastrologia.
Strona 1
Tytul Wyświetleń Odpowiedzi Ostatni Wpis
Strona 1
Nowy wątek

Treści zawarte w portalu nie mogą być traktowane jako porada lekarska. Pamietaj aby zawsze zgłosić się do lekarza odpowiedniej specjalności celem prawidłowego rozpoznania i leczenia Twoich dolegliwości.