Zaloguj się.

Kiła (syfilis, lues)

» Główna » Indeks Chorób » Kiła (syfilis, lues)
Informacje o schorzeniu
Specjalności:
Slowa Kluczowe:
arsen, bezobjawowa, bizmut, blady, chłonne, choroba, cytocholowy, droga, immunofluorescencji, kahna, kilak, kiła, kiłowa, kłaczkujące, kolmera, kontakt, krew, krętek, krętkowe, krętków, lues, mózgowe, mózgowo-rdzeniowy, nabyta, nelsona, objaw, odczyny, opony, pallidum, penicylina, pierwotna, pierwotny, płciowa, płyn, późna, sapka, serologiczne, syfilis, szankier, treponema, twardy, utajona, vdrl, wassermanna, wczesna, weneryczna, węzły, wrodzona, wtórna
Stosowane leki: Brak powiązanych leków.
Eksperci znający się na tym schorzeniu:

Jest to choroba weneryczna, którą wywołuje krętek blady (Treponema pallidum), mająca przebieg przewlekły, z okresami remisji i nawrotów, atakująca wszystkie narządy. Choroba szerzy się głównie drogą płciową, przez kontakt z chorym, z zakażonym materiałem lub przez krew. W zależności od sposobu zakażenia wyróżnia się kiłę wrodzoną i nabytą. Kiła nabyta – zarażenie następuje w chwili wniknięcia drobnoustroju do skóry lub błon śluzowych, poprzez drobne ich uszkodzenia (mikrourazy, zatarcie). Z uwagi na przebieg wyszczególnia się k. wczesną i późną, przy czym k. wczesna obejmuje dwa okresy: pierwotny i wtórny.
K. pierwotna (I okresu), w 3 tygodnie po zakażeniu w miejscu wtargnięcia krętków powstaje (na ogół przy narządach płciowych) objaw pierwotny: okrągłe (owalne) owrzodzenie o twardym dnie, niebolesne (szankier twardy); towarzyszy mu powiększenie okolicznych (pachwinowych) węzłów chłonnych. Zmiany mogą ustępować samoistnie bez leczenia. W 6 tygodni od zakażenia, a w 3 tygodnie od pojawienia się objawu pierwotnego, stwierdza się we krwi obecność dodatkowych odczynów serologicznych (najbardziej znany odczyn Wassermanna).
K. wtórna (II okresu) rozpoczyna się w 9 tygodni od zakażenia i stanowi kliniczny wyraz uogólnienia się choroby. Na skórze, w okolicach narządów, na dłoniach, stopach, w fałdach, w okolicy odbytu, mogą pojawić się osutki (plamista grudkowa, krostkowa), na błonach śluzowych i w gardle występują zmiany, może też nastąpić wyłysienie oraz plamiste odbarwienia. Wszystkie węzły limfatyczne ulegają powiększeniu. Odczyny serologiczne są zawsze dodatnie. II okres kliniczny trwa ok. 3 lat; w tym czasie mogą też występować okresy bezobjawowe, zw. k. utajoną (bezobjawową), kiedy brak jest uchwytnych zmian klinicznych w skórze, na błonach śluzowych i w narządach wewnętrznych, choć odczyny serologiczne są zazwyczaj dodatnie. Epidemiologicznie okres ten jest niebezpieczny z uwagi na możliwość występowania czynnych zmian o dużej zakaźności u chorych nieleczonych lub leczonych niewystarczająco.
K. późna (III okresu) występuje po 3- 5 latach od zakażenia, często w postaci k. utajonej, jako wynik nieleczenia lub leczenia niewystarczającego. Odczyny serologiczne w 90-95% są dodatnie. Zmiany skórne występują w postaci nielicznych (pojedynczych) wykwitów z tendencją do rozpadu. Wykwity mogą być powierzchowne – w formie guzków szerzących się obwodowo w sposób pełzakowaty, pozostawiających w środku bliznę, lub głębokie – podskórne, w postaci guzów kilakowatych (kilak). W kile późnej zmiany chorobowe mogą występować w różnych narządach: w kościach, stawach, układzie nerwowym, narządach wewnętrznych. Zmiany w ukł. nerwowym mogą występować już w II okresie k. W k. późnej spotyka się: kiłę opon mózgowych i naczyń, wiąd rdzenia oraz porażenie postępujące. Odczyny serologiczne we krwi nie zawsze są dodatnie, pomocne do rozpoznania jest badanie płynu mózgowo-rdzeniowego.
K. wrodzona – następstwo zakażenia w czasie życia płodowego przez chorą matkę. Może powodować śmierć płodu, urodzenie dziecka z bardzo rozległymi zmianami kiłowymi niezdolnego lub zdolnego do życia, występowanie zmian w latach późniejszych. W kile wrodzonej wczesnej objawy na skórze są podobne do objawów występujących w kile nabytej II okresu, dodatkowo występują zmiany pęcherzowe i zlewne nacieki, głównie na dłoniach i stopach, „twarz starcza”, głębokie pęknięcia wokół ust, zmiany na błonach śluzowych, sapka kiłowa, zniszczenie części kostnych nosa. Zmiany następują również w narządach wewnętrznych: wątrobie, śledzionie, płucach, kościach (uszkodzenie chrząstek z występowaniem pseudoparaliżu), w układzie nerwowym. W k. wrodzonej późnej obserwuje się zapalenie miąższowe rogówki, głuchotę, opóźnienie rozwoju fizycznego i psychicznego, znamiona kostne, np. nos siodełkowaty, szabliste podudzia itd., znamiona skórne, blizny wokół ust, znamiona zębowe. Zapobieganie polega na obowiązkowym badaniu odczynów serologicznych u ciężarnych i leczeniu chorych ciężarnych.
Leczenie kiły polega obecnie prawie wyłącznie na podawaniu penicyliny w dużych dawkach (kuracja od 15 dni do 40 i więcej dni). Wyjątkowo podaje się arsen i bizmut (metody starsze). Istotne jest jak najwcześniejsze rozpoczęcie leczenia i bardzo dokładna kontrola po leczeniu, czasami przez dość dlugi okres (do kilku lat).
Odczyny serologiczne
w kile, podstawowe kryteria rozpoznawania i oceny skuteczności leczenia kiły, o dużym znaczeniu dla profilaktyki (masowe badania serologiczne, badania ciężarnych). Rozróżnia się tzw. klasyczne odczyny kiłowe, oparte na zjawisku wiązania dopełniacza; istota ich polega na oddziaływaniu surowicy chorych na kiłę i nieswoistych antygenów lipidowych. Należą tu odczyn Wassermanna i jego modyfikacje: odczyn Kolmera, odczyny kłaczkujące, cytocholowy, Kahna i VDRL. Odczyny te stają się dodatnie w 6 tygodni od zakażenia , a w 3 tygodnie od powstania objawu pierwotnego (kiła I okresu), są wybitnie dodatnie w kile II okresu, a także w kile późnej (z pewnymi rzadkimi wyjątkami) i w kile bezobjawowej (utajonej).
Odczyny krętkowe, swoiste dla kiły, opierają się na reakcji antygenów uzyskiwanych z krętków bladych z przeciwciałami zawartymi w surowicy chorych na kiłę. Podstawowy odczyn krętkowy nosi nazwę odczynu unieruchamiania krętków i znany jest jako odczyn Nelsona. Jest to odczyn bezwzględnie swoisty, który ma służyć do weryfikacji odczynów klasycznych, które czasami (rzadko) wypadają dodatnio w innych chorobach niż kiła. Odczyn Nelsona pojawia się później niż odczyn Wassermanna (pod koniec I okresu kiły), jest dodatni przez okres II, w kile późnej i w jej postaci bezobjawowej (nawet wiele lat). Jest bardzo przydatny w rozpoznawaniu kiły późnej i utajonej, jeżeli odczyny klasyczne są ujemne lub wątpliwe.
Odczyn immunofluorescencji krętków
(FTA) i jego odmiana absorpcyjna (FTA-ABS) są wprowadzone obecnie powszechnie. Dają wyniki dodatnie w I okresie kiły, wcześniej niż odczyny klasyczne (w pierwszym tygodniu po pojawieniu się objawu pierwotnego). W okresie II, kile późnej i w jej postaci bezobjawowej są na ogół dodatnie – po leczeniu szybciej ulegają negatywizacji niż odczyn Nelsona.

Dyskutuj na forum publicznym

Dyskusje z tego forum są także wyświetlane na forum angiologia, audiologia i foniatria, choroby zakaźne, dermatologia, endokrynologia, gastrologia, ginekologia, hematologia, laryngologia, neonatologia, neurologia, okulistyka, ortopedia, reumatologia, seksuologia, andrologia.
Strona 1
Tytul Wyświetleń Odpowiedzi Ostatni Wpis
Strona 1
Nowy wątek

Treści zawarte w portalu nie mogą być traktowane jako porada lekarska. Pamietaj aby zawsze zgłosić się do lekarza odpowiedniej specjalności celem prawidłowego rozpoznania i leczenia Twoich dolegliwości.